“Gecko Tank” Teamwedstrijd (Luik) 08-03-2008

Auteur: Timo Tak

Een poster in klimhal Neoliet Tilburg deed ons mobiliseren voor de “Gecko Tank teamwedstrijd, waar zowel routes als boulders geklommen konden worden en met als hoofdprijs wel 2000 euro! Een team van 5 klimmers, 3 mannen en 2 vrouwen was verplicht en dus dachten Eline en ik al snel aan het “Neoliet The North Face Team”. Mathieu (geen lid, maar wel fanatiek werkzaam bij Saxa en Neoliet) en Wessel deelde dit enthousiasme tegelijkertijd, dus voegde we ons samen. Nikki van bergen completeerde als laatste het team. Een team waarvan wij dachten in ieder geval een goede kans op de overwinning te maken. 

Op naar de wedstrijd

Nikki was al met haar ouders aanwezig, toen wij met nog een extra supporter arriveerde. Al snel werd duidelijk dat de grote prijs meer sterke teams had aangetrokken. Uit Duitsland, Luxemburg en België waren teams waar bekende buitenklimmers en of internationals in zaten. Het beloofde daarom meteen een spannende wedstrijd te worden. Ons overwinningsgevoel, die we op voorhand toch al een beetje in gedachten hadden, zwakte toch wat af, na het zien van al deze sterke teams. Maar niet geschoten is altijd mis en uit ervaring wisten we dat op een wedstrijd niks onmogelijk hoeft te zijn! 

De start van de wedstrijd

Nadat elk regeltje van de puntentelling en de wedstrijd in alle talen van het “drie landen punt” was uitgelegd moesten we eerst nog ruim een half uur wachten op de organisatie, die de starttijd van 14:00 uur heel letterlijk wilden nemen. Wij gebruikte deze tijd om onze tactiek uit te stippelen, zodat we zoveel mogelijk punten konden binnenslepen. 

Onze tactiek

Wij zouden ons richten op de moeilijke boulders en routes, aangezien deze veruit de meeste punten waard waren. Ieder lid zou zich focussen op zijn of haar sterkste punt en zou zich hiervoor zo goed mogelijke opwarmen. Na het behalen van de individuele doelstelling zou iedereen nog zoveel extra punten als mogelijk was binnenhalen. 

Het verloop

In het begin werden de taken meteen goed verdeeld, 3 gingen er klimmend en 2 bolderend opwarmen, zodat er zo min mogelijk tijd verspild werd met de warming-up en het wachten op een vrij touw. Elk team mocht maar een lid tegelijkertijd laten klimmen en ook mocht een touw maar een keer gebruikt worden door eenzelfde team, om een doorloop in de touwen en teams te creëren.Wij warmden goed op en de eerste punten liepen al aardig binnen zowel bij het klimmen als bij het boulderen. Toen we allen goed opgewarmd waren klom Nikki een 7b en daarna nog twee 7c’s, waar ze bijna bovenkwam. Mathieu en Eline waren inmiddels goed bezig in het boulderhok, waar zij verscheidende moeilijke boulders vlot klommen. In de moeilijkste route van de dag, een rode 8b, was ons team gemiddeld het sterkst Mathieu kwam hierin het verste van alle deelnemers, Wessel en ik kwamen ook erg hoog en Nikki die min of meer met haar laatste krachten een poging deed kon ook nog een verdienstelijke score neerzetten. Nadat iedereen zijn doel had behaald en daarvoor een zo hoog mogelijke score voor had neergezet, was het tijd om een stapje terug te doen. Na de kwaliteit was het nu de beurt aan de kwantiteit, maar was dit alles genoeg voor de winst? Nog een uurtje te gaan en we kregen door dat we het tempo van routewisseling echt omhoog moesten gooien. In de eerste 2 uur hadden veel andere teams meer routes gedaan dan ons, dus moesten we aan de bak. De ene naar de ander route en boulder werd  binnengetikt. Eline stapte over op routes, Nikki op de boulders, Wessel, Mathieu en ik deden het allebei. Mij lukte nog twee 7c’s en op het moment dat Mathieu halverwege een 7a rende, na een snelle speedrun van Wessel, klonk het eindsignaal en was de wedstrijd om 17:00 uur voorbij.  Waren we moe? Hadden we alles gegeven? Het antwoord was verdeeld, maar eigenlijk was de helft van onze groep niet moe genoeg! We wilden door, een uurtje of twee verder klimmen en of  boulderen. Op een lager niveau kon dat er nog wel vanaf, maar de tijd was op en er vielen geen punten meer te behalen. 

De uitslag

Na een lange wacht en gereken van de organisatie was het tijd voor de uitslag, waar alle teams in volle verwachting naar uitkeken. Wij hadden en durfden al niet meer rekenen op de winst want we wisten dat we het bij de makkelijkere routes, de kwantiteit, hadden laten liggen. Enfin, van de 8 teams eindigde we als 5e. Een plaats waar we niet tevreden mee waren. Zeker gezien de kwaliteiten die we hadden, had er meer ingezeten. Had de wedstrijd maar twee uur langer geduurd… Maar, helaas de wedstrijd duurde drie uur en voor die tijd en drukte in de hal hadden we de verkeerde strategie en lag het klimtempo te laag. Wel hebben we allen een super leuke klimdag gehad, waarbij iedereen mooie routes en boulders heeft kunnen klimmen en waarbij, nog belangrijker, er een teamgeest de kop op stak. Iets wat je over het algemeen bij klimevenementen niet ervaart. De meeste evenementen zijn gebaseerd op individuele basis.  

Volgend jaar

Wel zijn we er allemaal over uit dat we er volgend jaar weer graag bij zijn met het “Neoliet The North Face Team”. En dat we onze prestatie zeker zullen gaan en kunnen verbeteren, zoniet winnen. Nu hebben we de winnende tactiek op zak en weten we wat het is om als een team deel te nemen aan een wedstrijd. Bedankt: Neoliet, The North Face, fotograaf “Marjo van bergen” en onze supporters Vivienne en Popkje 

Foto’s: http://picasaweb.google.nl/MarjovanBergen/TeamwedstrijdLuikMrt08       

Weekje Buoux maart 2008  

Tijdens de afsluiting van de bergsportdag in Nieuwegein op 16 Mrt hoorde ik op het laatste moment dat er nog een plaatsje vrij was naar Buoux! 
Vrij impulsief besloot ik met mijn klimmershart dat ik mee zou gaan, samen met Jolanda en Vera.
Later die avond checkte ik toch nog maar even mijn lesrooster en zag dat ik een weekje verlof wel zou overleven.
Buoux is het Walhalla van de 80ger jaren (maar nog steeds heel mooi), met routes als “” ongeveer de 1^e  8a van de wereld, “La Rose et le Vampire” 1^e 8b van la France en nog vele andere ingewikkelde, schitterende en technische routes in alle gradaties.
Om een typerend beeld te geven van buoux: “Al klim je 8b een zesdegraad plaatroute kan je de das omdoen”.     
Dans le crux de primière 8b “La Rose et le Vampire”  Het werd een mooie klimweek, met vooral veel proberen, in je raad het al, “La Rose et le Vampire” en het klimmen van routes waarvan je zou denken die doe ik even tussendoor (7c/7c+), viel dat dit keer even tegen…
Reeds was ik twee jaar geleden al 4 weken in Buoux geweest en had daar de meest voor de handliggende routes tot ongeveer 8a al geklommen inclusief “Rêve de Papillon”.
Wat overblijft, zijn vooral die 7c’s en 7c+en die niet zonder reden minder worden herhaald. Pacemaker (7c) is er daar een van, een route waar de crux op een rechte wand/plaat zit en waar je met 4 hele kleine mono’tjes, een ondergreep(je!) en goed staan jezelf omhoog moet werken. Daarna wordt je beloond met haakafstanden van 5 meter en meer. 
Gelukkig kon ik deze klassieker in de 2^e poging klimmen, na eerst 1 uur gepuzzeld te hebben bij de crux. Verder klom ik een aantal begin 7^e graad lekker onsight en verslikte ik me nog in een 7c, 7c+, waar ik niet doorheen kwam en bijna mijn vinger kapot maakte in een 8a+.
In La Rose heb ik 3 ochtenden hard gewerkt, met als resultaat dat ik nog steeds een pas, de 3^e pas uit de route, niet kon maken, jammer genoeg, want de rest tot bovenin gaat erg vloeiend. Ik heb de pas inmiddels al in de hal nagebouwd, zo goed en kwaad als dat over te brengen is.
De volgende keer ga ik er dus 100% voorbereid heen en ga ik er met 1000% tegenaan! En zal ik hem klimmen

Tekst:Timo Tak

Foto: Vera Zijlstra

Dagje Nideggen 13 april 2008